Είδαμε την παράσταση “Alarms” στο Θέατρο Άλφα Ιδέα…

Γράφει η Μάρω Παναγή
Φωτογραφίες: Ματίνα Φουντούλη

Το διάσημο έργο του πολυβραβευμένου συγγραφέα Μάικλ Φρέιν ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο Θέατρο Άλφα Ιδέα σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη και μετάφραση Κωνσταντίνου Μπιμπή.

Το “Alarms” είναι μια κωμωδία, μια προφητική φάρσα που γράφτηκε το 1998 και καθιέρωσε τον Φρέιν ως έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους βρετανούς θεατρικούς συγγραφείς.


Το έργο είναι μια σπουδή στις ανθρώπινες σχέσεις και δη στις ερωτικές. Μέσα σε μια δύσκολη συνθήκη παράλληλων δράσεων, χρόνων και χώρων δύο ζευγάρια -Κωνσταντίνος Μπιμπής και Νεφέλη Κουρή, Ιωάννα Ασημακοπούλου και Γιώργος Βουρδαμής- έρχονται ατιμέτωπα με τη σχέση τους και τη μοναξιά τους. Μέσα σε δύο απέναντι πανομοιότυπα δωμάτια ξενοδοχείου βλέπουμε τις εξομολογήσεις, τα παράπονα, τους τσακωμούς και τις γκρίνιες τους να παίρνουν κωμική μορφή αλλά και να υπαινίσσονται μια βαθύτερη υπαρξιακή κρίση που σχετίζεται με την τεχνολογία και τις ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη.

Συνολικά η παράσταση είχε ιδιαίτερες αλλά και αμήχανες στιγμές. Υπήρχαν κάποια κενά νοήματος και η πλοκή δεν συμβάδιζε με την υπόθεση του έργου που είχαμε διαβάσει. Το έργο ήταν αρκετά σύντομο, μόλις 70 λεπτά, σα να είχε γίνει κάποια αλλαγή της τελευταίας στιγμής. Όσον αφορά την απόδοση του κειμένου, παρόλο που υπήρξαν έντονες κωμικές στιγμές, τα χαρακτηριστικά στοιχεία της βρετανικής φάρσας δεν έγιναν όσο αντιληπτά έπρεπε, κάτι που ίσως να οφειλόταν στη μετάφραση.


Ωστόσο, οι ερμηνείες της φρέσκιας τετράδας και η εξαιρετική σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, με τη βοήθεια της Ειρήνης Αλεξάκη, αντισταθμίζουν τις αδυναμίες αυτές και δημιουργούν  μια παράσταση που κράτησε το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι τέλους. Ο Γάκης γνωρίζει πώς να πλάσει τη φιγούρα κάθε ηθοποιού, να δημιουργήσει σωματικά μοτίβα και να αποδώσει με την κίνηση το νοηματικό περιεχόμενο του λόγου. Είναι κάτι που κατορθώνει αριστοτεχνικά και εύστοχα χωρίς φλυαρίες. Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, περυσινός νικητής του θεατρικού βραβείου «Δημήτρης Χορν», η Ιωάννα Ασημακοπούλου, η Νεφέλη Κουρή και ο Γιώργος Βουρδαμής με ζωντάνια και δυναμισμό προκάλεσαν πολλές στιγμές γέλιου αλλά και τρυφερότητας σε ρόλους πολύ ταιριαστούς.


Τα σκηνικά, τα φώτα και οι μουσικές επιλογές πλαισίωναν όσο λιτά έπρεπε την ιστορία. Η πράσινη διαχωριστική γραμμή φωτός που ξεχώριζε το ένα δωμάτιο από το άλλο λειτουργώντας ως μεσοτοιχία και ως καθρέφτης ήταν μια έξυπνη επιλογή από τον Αντώνη Χαλκιά. Τα κομψά κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα και οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα έδιναν μια ωραία τελευταία πινελιά στη συνολική ατμόσφαιρα.


Είδαμε, λοιπόν, μια παράσταση που παρά τις αδυναμίες της είχε πολλά ποιοτικά στοιχεία, ξεχώρισε για τις ερμηνείες και τη σκηνοθετική δουλειά και απέδωσε το ενδιαφέρον αυτό έργο του Φρέιν με ζωντάνια και δυναμικότητα.

Διαβάστε εδώ το δελτίο τύπου, με όλα τα στοιχεία της παράστασης


*** Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή οπτικού, χωρίς την άδεια του Music Corner…

Κανένα Σχόλιο

Αφήστε απάντηση