Μια βαθιά υπόκλιση στον Richard Ashcroft, στην πρώτη μέρα του Release Festival…

Γράφει ο Φίλιππος Λαμπρινός
Φωτογραφίες: Χαρά Γερασιμοπούλου

To Release Athens επέστρεψε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και σηματοδότησε την έναρξη ενός ακόμα  καυτού συναυλιακού καλοκαιριού. Η πρώτη μέρα του festival, παρά την περιπέτεια που πέρασε μετά την ακύρωση των London Grammar και τις επιστροφές των εισιτηρίων, τελικά μας χάρισε απίστευτες συγκινήσεις και βρήκε, έστω και συγκυριακά, στο πρόσωπο του Richard Ashcroft ίσως το καλύτερο performance της χρονιάς.


Την αυλαία του festival άνοιξαν οι Lip Forensics, τους οποίους για κάποιον παράξενο και ανεξήγητο λόγο τελικά δεν μπορέσαμε να ακούσουμε. Ενώ λοιπόν οι πόρτες άνοιγαν στις 17.00 και το αθηναϊκό electronica ντουέτο θα έπαιρνε θέση στη σκηνή στις 17.45, η είσοδος επιτράπηκε στο κοινό στις 18.10 ενώ βρισκόντουσαν ήδη στην σκηνή! Το μόνο που προλάβαμε ήταν το τελευταίο τους κομμάτι πριν μας αποχαιρετήσουν. Αυτή ήταν η μοναδική παραφωνία μίας κατά τα άλλα εξαιρετικής διοργάνωσης.


Οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε ήταν οι Sworr. H τριμελής μπάντα από την Πάτρα κέρδισε τις εντυπώσεις με τραγούδια από τον παρθενικό της δίσκο. Δυνατός ήχος, με έντονο το ηλεκτρονικό στοιχείο και alternative pop μελωδίες , ίσως το παραέκαναν με τα μπάσα τα οποία μερικές φορές τους σκέπαζαν. Η μουσική τους πάντως και η φωνή του τραγουδιστή τους μου τράβηξαν το ενδιαφέρον.


H συνέχεια ανήκε στην Kid Moxie, την ελληνίδα μόνιμη κάτοικο Los Angeles, Έλενα Χαρμπίλα. H πολυτάλαντη καλλιτέχνης, η οποία ασχολείται εκτός της μουσικής με το θέατρο και τον κινηματογράφο μας παρουσίασε μερικά τραγούδια  της έως τώρα πορεία της. Κομμάτια δικά της, ενδιαφέρουσες διασκευές σε παλιά τραγούδια όπως το “Big in Japan”, ακόμα και soundtracks που έχει γράψει για ταινίες συνετέλεσαν το πρόγραμμά της το οποίο κινήθηκε σε pop ρυθμούς. Σίγουρα όταν άρχισε να δύει ο ήλιος και τα φωτορυθμικά της να φαίνονται στο κοινό, η εμφάνισή της εκτοξεύτηκε.


Με την ατμόσφαιρα άκρως ρομαντική και το ηλιοβασίλεμα να κοσμεί τον ουρανό πάνω από την Πλατεία Νερού, είχε έρθει η ώρα να απολαύσουμε ένα από τα πιο «καυτά» ονόματα στην παγκόσμια σκηνή , τον Rag’n’Bone Man. O Βρετανός Καλλιτέχνης έκανε την εμφάνιση του χαλαρός, ντυμένος στα χρώματα των Orlando Magic από το NBA. Αν και αντιμετώπισε προβλήματα με τον ήχο στα δύο πρώτα τραγούδια του, κάτι που τον αποσυντόνισε εμφανώς, στην συνέχεια ήταν καθηλωτικός.


Αυτή η μίξη της soul μουσικής με στοιχεία της rap, σε συνδυασμό με τον τρυφερό και γλυκό χαρακτήρα του Rag’n’Bone Man, συνθέτουν ένα μοναδικό μουσικό είδος. Αν προσθέσεις μάλιστα σε αυτά την απίστευτη φωνή του, τότε το αποτέλεσμα ξεφεύγει. Το πιο σημαντικό παρόλα αυτά πιστεύω πως είναι το χάρισμα του, όχι απλά να τραγουδάει καλά, αλλά να αγγίζει την καρδιά σου με τα λόγια του. Συγκινητική ερμηνεία στο “Skin”, κέρδισε το χειροκρότημα το διασκευασμένο “Human”. Ανυπομονούμε να τον ξαναδούμε σύντομα!


Από τον ρομαντισμό και την τρυφερότητα του Rag’n’Bone Man, περάσαμε ξαφνικά στην ατίθαση νιότη και την -καλώς εννοούμενη- τρέλα του Richard Ashcroft. O Άγγλος καλλιτέχνης, παλιός frontman των Verve, έδωσε ένα μοναδικό σόου στη σκηνή, όμοιο του οποίου ίσως να μην ξαναδούμε το φετινό καλοκαίρι. Ξεκίνησε με φόρα παίζοντας το “Sonnet” και δεν σταμάτησε να πατάει το γκάζι μέχρι το τέλος.


Άκρως επαγγελματική εμφάνιση, συνοδευόμενη από μία αλάνθαστη μπάντα. Εναλλαγές ρυθμού, δυναμικά solos, εκφραστικότητα και πάθος στο maximum. Σου έδινε την εντύπωση πως ήταν έτοιμος να βουτήξει στον κόσμο και είμαι σίγουρος πως αν δεν υπήρχε το σχετικό κενό θα το έκανε. Με την διαφορά όμως πως ένιωθες ότι δεν υποδύεται τίποτα από όλα αυτά, έβλεπες έναν άνθρωπο να ζει για αυτό που κάνει και να το γουστάρει, κάτι που πέρασε εξ’ αρχής στο κοινό. Ξεχωριστές στιγμές φυσικά το “Sonnet” , το “Song for the lovers” και το λατρεμένο “ Bitter Sweet Symphony” μέσα σε πανδαιμόνιο. Του έλειψε η Ελλάδα μας είπε, σίγουρα θα λείψει και σε μας τώρα που τον απολαύσαμε.

Μια εκπληκτική βραδιά φτάνει στο τέλος της στην Πλατεία Νερού. Άρτια διοργάνωση, μοναδικό το τοπίο δίπλα στην θάλασσα , ωραίος κόσμος και πάνω από όλα καλή μουσική. Μια ωδή στην αγάπη, τον έρωτα και την ειρήνη από όλους. Ας ήταν όλο το καλοκαίρι μας μουσικά Festival!


*** Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή οπτικού, χωρίς την άδεια του Music Corner…

Κανένα Σχόλιο

Αφήστε απάντηση