Μια Χαρούλα και μια Τάνια…!

27/2/2014
Γράφει η Ελένη Λαμπράκη
Φωτογράφηση: Σπύρος Σταυρόπουλος
www.musiccorner.gr
(Χορηγός Επικοινωνίας)

Οι συστάσεις είναι το λιγότερο περιτές, τα σχόλια το ίδιο. Κάποιοι μίλησαν για τη συνεργασία “Αλεξίου – Τσανακλίδου”, εγώ θα σας πω για τη Χαρούλα και την Τάνια πάνω στη σκηνή. Γιατί όταν ένας καλλιτέχνης έχει μπει τόσο πολύ μέσα στις καρδιές μας ώστε να τον αποκαλούμε με το μικρό του όνομα, όπως έναν καλό φίλο, αυτό λέει πολλά. Η πορεία και των δύο μετράει κοντά τέσσερις δεκαετίες. Βρέθηκαν πρώτη φορά στην ίδια σκηνή το 1981 και χρειάστηκε να έρθει το 2014 για να τις ξαναδούμε μαζί. Και όχι μόνες τους αλλά μαζί με τους πολυτάλαντους Nouveau Sextet & τους φίλους τους. Είναι από αυτά που λες “ευτυχώς ήμουν εκεί και το ‘ζησα!”.

alexiou_tsanaklidou_live_2014_02_08

Anodos Live Stage, χώρος που μπήκε για τα καλά στις βραδιές μας φέτος και με αυτή την παράσταση πρότεινε και το κάτι διαφορετικό. Παρασκευή βράδυ, δεν πέφτει καρφίτσα. Στριμωγμένοι μεν όπως ήταν αναμενόμενο αλλά με άψογη εξυπηρέτηση από τους υπεύθυνους και το προσωπικό, περιμένουμε κυριολεκτικά με ανυπομονησία την έναρξη του live. Το “Μινοράκι” να βγει μαζί με τον “Ανθρωπάκο” και να τα πουν. “Τραγούδα θέλω να σε ακούω” ο τίτλος της παράστασης και αυτό ακριβώς είναι και η αλήθεια της. Πόσες φορές δεν έχουμε πει ακούγοντάς τες, “Α ρε Χαρούλα” ή “Α ρε Τάνια, καλά τα λες”. Πόσες φορές δεν έχουμε σιγοτραγουδήσει τη “Ζελατίνα”, το “Θεός αν είναι”, το “Αν μ’ αγαπάς” ή τον “Τηλεφωνητή;”. Πόσες φορές αυτές οι δύο κυρίες δεν ήταν η καλύτερη συντροφιά μας;

Στις 22.30 τα φώτα χαμηλώνουν, οι κουβέντες σταματούν και η παράσταση είναι έτοιμη να ξεκινήσει. Σύσσωμη η ορχήστρα των Nouveau Sextet & των φίλων τους (Παναγιώτη Τσεβά – Δημήτρη Μπαρμπαγάλα) δίνει ρυθμό και παλμό με μουσική και παλαμάκια για να ανέβουν στη σκηνή οι δύο αδιαμφισβήτητες πρωταγωνίστριες της βραδιάς. Έναρξη με το “Πες το κι έγινε” και με μία αίσθηση οικειότητας και ζεστασιάς στον αέρα. Χαρούλα & Τάνια, Τάνια & Χαρούλα σαρώνουν τη σκηνή και κερδίζουν ως και τον τελευταίο ακροατή που βρίσκεται από κάτω με μία μόνο λέξη. Αλεξίου να λύνει και Τσανακλίδου να δένει, απ’ τη μία δωρικότητα και εσωστρέφεια και απ’ την άλλη έκρηξη και ένταση. Μα πάνω απ’ όλα εκφραστικότητα, πάνω απ’ όλα συναίσθημα. “Μια αγάπη μικρή”, “Μικρή μου μωβ βεντάλια” και μερικά ακόμα για το πρώτο ζέσταμα μέχρι την απογείωση με τη “Συναυλία”. ¨Μας ‘φαγαν όλα μας τα χρήματα αλλά μας έμεινε η καρδιά”, λένε και έχουν απόλυτο δίκιο. Όσο τραγουδάει η μία, η άλλη βρίσκεται δίπλα της, λίγο πιο πίσω, διακριτικά. Σα να της ψιθυρίζει “τραγούδα θέλω να σε ακούω”.

alexiou_tsanaklidou_live_2014_02_24

Μετά το πρώτο μισάωρο ξεκινάει το σόλο πρόγραμμα της Τάνιας. Η Τσανακλίδου για μένα είναι πολύ παλιά αγάπη και θυμάμαι το πόσο είχα στενοχωρηθεί όταν δήλωσε ότι αφήνει το τραγούδι πριν 2 χρόνια. Τάνια είναι αυτή, κάνει το διάλειμμά της, επιστρέφει για λίγο και μετά πάλι θα κάνει κάτι άλλο όμορφο. Αυτή η φωνή όμως, καμπανάκι αναλλοίωτο μέσα στα χρόνια. Όπως ακριβώς στο cd ή στις παλιές live εμφανίσεις που βρίσκεις πλέον στο YouTube. Νομίζω πως είναι από τα λίγα πλάσματα σ’ αυτή τη γη που μεταμορφώνονται μόλις αγγίξουν το μικρόφωνο. Λίγες ώρες νωρίτερα είχαμε πληροφορηθεί την είδηση του θανάτου του Σάκη Μπουλά (κάτι το οποίο δεν έχω συνειδητοποιήσει εντελώς ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το κείμενο) και όπως ήταν λογικό, η Τάνια, είπε δυο φράσεις, λιτές και ουσιαστικές, για το φίλο που είχε χάσει λίγες ώρες πριν. Για λίγο παραπάνω από μισή ώρα, έκανε το θαύμα της πάνω στη σκηνή, ξεσηκώνοντας το κοινό με το “Γυφτάκι” και στο καπάκι καθηλώνοντάς το με το “Πάτωμα”. Δε μπορούν πολλοί να το κάνουν αυτό…

alexiou_tsanaklidou_live_2014_02_14

Στη συνέχεια ήταν η ώρα της Χαρούλας. Η φωνή της κουβαλάει μια τεράστια ιστορία, και το νιώθεις μέσα απ’ το τραγούδι της. Φωνή ελληνική, λέξεις που ξαναβρίσκουν το νόημά τους. Με Ζαμπέτα και… ένα τανγκό ξεκινήσαμε ταξίδι στον κόσμο με τη μοναδική ικανότητα της Αλεξίου, να τραγουδάει λαϊκά, έντεχα ή ethnic με την ίδια μαεστρία, με το ίδιο μεράκι. Απλή και ταυτόχρονα μεγαλοπρεπής, αυτή είναι πλέον η ερμηνεία της, αυτή ίσως είναι και η ίδια. Ξεκινούν οι πρώτες νότες από το “Θεός αν είναι” και με το πρώτο “ε”, το κοινό ξεσηκώνεται και στη φράση “κι αν μ’ αγαπάει” κανείς, ένα τεράστιο “σ’ αγαπάμε” αντηχεί από την Πειραιώς και χάνεται στη φεγγαράδα! “Μινοράκι”, “Έλα κύμα πάρε με”, “Να ζήσω ή να πεθάνω”, δε λείπουν απ’ το πρόγραμμα, κάνοντας σύσσωμο το κοινό να χειροκροτάει και να τραγουδάει ασταμάτητα. Η ίδια όμως επιλέγει να μιλήσει για την Τάνια το “κοριτσάκι” και “κορίτσαρο” ταυτόχρονα, όπου με τη δημιουργική της τρέλα ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε η ίδια να ζητήσει για αυτή τη συνεργασία.

alexiou_tsanaklidou_live_2014_02_13

Σύντομο διάλειμμα, και η επιστροφή στην τάξη γίνεται με τους Nouveau Sextet, τον Τσεβά και το Μπαρμπαγάλα να μην αφήνουν περιθώρια για απουσίες! Με αριστοτεχνικά σολαρίσματα, αποδεικνύουν το ταλέντο και τη χημεία τους και ότι τίποτα εκείνο το βράδυ δεν ήταν τυχαίο. Κλείνουν το πρώτο αυτό μικρό κομμάτι με το παραδοσιακό ηπειρώτικο “Καίγομαι και σιγολιώνω”, πλημμυρίζοντας το χώρο εικόνες και συναίσθημα και προετοιμάζουν το έδαφος για τη συνέχεια. Τσανακλίδου και Αλεξίου, μπαίνουν σα σίφουνες τραγουδώντας το “Τα παιδιά της γειτονιάς σου” και δίνοντας το έναυσμα για ένα μεγάλο ποτ-πουρί από τα πιο αλλέγκρα τους τραγούδια, με τη μικρή αλλά απαραίτητη πρόζα ενδιάμεσα για να δέσει το γλυκό. Ακόμα και όταν δεν τραγουδούν και οι δύο, είναι μαζί επί σκηνής, ουσιαστικά. “Οι φίλοι” παρέα με τη “Φωφώ”, το συγκλονιστικό τους “Παπάκι”, το “Όλα σε θυμίζουν” και το “Αυτή η νύχτα μένει”, αλλά και με πολλά ακόμα μας κρατάνε συντροφιά μέχρι το ρολόι να δείξει λίγο μετά τις 02.00. Τόσα χρόνια ακούγανε η μιά την άλλη, τώρα το τραγουδάνε.

Δεν έχει σημασία τόσο ποια τραγούδια ήταν μέσα και ποια απ’ έξω, αν κάποια τραγούδησε καλύτερα και άλλα τέτοια μικρά. Η ουσία είναι μία, ότι αυτή τη στιγμή στην πόλη μας συμβαίνει μια από τις πιο όμορφες, τις πιο γεμάτες και τις πιο ειλικρινείς μουσικές συνυπάρξεις και είναι κρίμα να το χάσετε. Αξίζει όσο μία όμορφη βραδιά με φεγγαράδα… Μία πανσέληνο!

alexiou_tsanaklidou_live_2014_02_27

————————-

Αποκλειστικές φωτογραφίες του MusicCorner από το live!


***Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή φωτογραφιών, χωρίς την άδεια του Music Corner…

2 COMMENTS

  1. Αυτά διαβάζω και απογοητέυομαι ειλικρινά…
    Όσον αφορά το πρόγραμμα και τις 2 υπέροχες -πραγματικά- κυρίες καμία αντίρρηση.
    Αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι μπήκαμε σε διαφορετικό μαγαζί. Από τη μέρα που ξεκίνησε το πρόγραμμα έχω βρεθεί εκεί 3 φορές. Τις 2 με τραπέζι. Δεκάδες τα προβλήματα. Τραπέζια που χωράνε 12 άτομα κανονικά, στριμώχνουν 16 και 20 άτομα. Με κάποια τραπέζια χωρίς καμία οπτική προς τις καλλιτέχνιδες αλλά πχ. στα οπίσθια κάποιου μουσικού ή και τοίχου ακόμα και με μόνη επιλογή αυτά καθώς δεν έχεις επιλογή να κουνήσεις από εκεί που σε στριμώξαν ούτε κατά 10εκ.
    Η τιμή μέτα από 2 εβδομάδες εμφανίσεων στα κάτω τραπέζια ανέβηκε από τα 140€ στα 160€, έτσι ξαφνικά! Σου χρεώνουν επιπλέον τα πάντα με αρχική τιμή τα 5€ και μπορέι να φτάσει και τα 35€ (για κάποια απλά φρούτα). Συνήθως χωρίς απόδειξη και εάν την ζητήσεις μπορέι να είσαι τυχερός και να σου φέρουν.
    Σου μιλάνε αγενέστατα εάν τολμήσεις να πεις έστω ένα “αλλά..” και να βρεις ένα υπέυθυνο είναι σχεδόν άπιαστο όνειρο.
    Μπορεί να περιμένεις μέχρι κ μία ώρα (με το ρολόι) για πάγο ή τόνικ και φυσικά μετά από παρακάλια.
    Σε χρεώνουν αναγκαστικά όσα άτομα έκλεισες. Αν πχ. εγώ είμαι στο νοσοκομείο και η παρέα δεν βρει κάποιον να καλύψει τη θέση μου εννοείτε ότι η παρέα υποχρεώνεται να πληρώσει τη θέση μου (το είδα σε μπροστινό μου τραπέζι, είχαν κλείσει 6άρι, πήγαν 3, πλήρωσαν για 6, ούτε καν για 4. Και έβλεπαν και τα οπίσθια του μουσικού!!!)
    Το τελευταίο που έκαναν είναι αν θες να επιλέξεις το τραπέζι σου πρέπει να πας μία καθημερινή, να διαλέξεις και -ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ- να το ΠΡΟΠΛΗΡΩΣΕΙΣ(πχ. φίλη που είχε τραπέζι 20 ατόμων έπρεπε να βρει μονάχα 700€ για να απολάυσει την βραδιά κάπου νορμάλ)!!!
    Έτσι ξαφνικά προσθέσαν και κάποια τραπέζια στο χώρο του μπαρ, ο οποίος επειδή είναι και κάτω από πατάρι (χωρίς κάποιο ηχείο εκεί) εννοείται ότι δεν φτάνει κανένας καθαρός ήχος από τις 2 κυρίες παρά μόνο η οχλαγογία του χώρου.
    Και για του λόγου το αληθές, σε παρόμοια σχόλια έχει ήδη η Τσανακλίδου απαντήσει:
    http://taxamenaepeisodia.wordpress.com/2014/02/21/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AF%CE%BB%CE%B1/#more-8094

    Και επίσης υπάρχει και αυτή η σελίδα στο fb

    https://www.facebook.com/pages/%CE%91%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%89-%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82/269156693244213

    ύστερα από απενεργοποίηση δυνατότητας σχολίου από φίλους της επίσημης σελίδας του μαγαζιού!

    Αγαπάω τρομερά και ειδικά μία εκ των 2 κυριών. Περνάω υπέροχα όση ώρα είναι στη σκηνή αλλά υπάρχουν τόσα άλλα που με χαλάνε και με εξοργίζουν και φορές-φορές τις παίρνει η μπάλα και αυτές. Και είναι κρίμα τόση μπουζουκίλα που ειλικρινά δεν αντέχεται!

  2. Αυτά διαβάζω και απογοητέυομαι ειλικρινά… Όσον αφορά το πρόγραμμα και τις 2 υπέροχες -πραγματικά- κυρίες καμία αντίρρηση. Αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι μπήκαμε σε διαφορετικό μαγαζί. Από τη μέρα που ξεκίνησε το πρόγραμμα έχω βρεθεί εκεί 3 φορές. Τις 2 με τραπέζι. Δεκάδες τα προβλήματα. Τραπέζια που χωράνε 12 άτομα κανονικά, στριμώχνουν 16 και 20 άτομα. Με κάποια τραπέζια χωρίς καμία οπτική προς τις καλλιτέχνιδες αλλά πχ. στα οπίσθια κάποιου μουσικού ή και τοίχου ακόμα και με μόνη επιλογή αυτά καθώς δεν έχεις επιλογή να κουνήσεις από εκεί που σε στριμώξαν ούτε κατά 10εκ. Η τιμή μέτα από 2 εβδομάδες εμφανίσεων στα κάτω τραπέζια ανέβηκε από τα 140€ στα 160€, έτσι ξαφνικά! Σου χρεώνουν επιπλέον τα πάντα με αρχική τιμή τα 5€ και μπορέι να φτάσει και τα 35€ (για κάποια απλά φρούτα). Συνήθως χωρίς απόδειξη και εάν την ζητήσεις μπορέι να είσαι τυχερός και να σου φέρουν. Σου μιλάνε αγενέστατα εάν τολμήσεις να πεις έστω ένα “αλλά..” και να βρεις ένα υπέυθυνο είναι σχεδόν άπιαστο όνειρο. Μπορεί να περιμένεις μέχρι κ μία ώρα (με το ρολόι) για πάγο ή τόνικ και φυσικά μετά από παρακάλια. Σε χρεώνουν αναγκαστικά όσα άτομα έκλεισες. Αν πχ. εγώ είμαι στο νοσοκομείο και η παρέα δεν βρει κάποιον να καλύψει τη θέση μου εννοείτε ότι η παρέα υποχρεώνεται να πληρώσει τη θέση μου (το είδα σε μπροστινό μου τραπέζι, είχαν κλείσει 6άρι, πήγαν 3, πλήρωσαν για 6, ούτε καν για 4. Και έβλεπαν και τα οπίσθια του μουσικού!!!) Το τελευταίο που έκαναν είναι αν θες να επιλέξεις το τραπέζι σου πρέπει να πας μία καθημερινή, να διαλέξεις και -ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ- να το ΠΡΟΠΛΗΡΩΣΕΙΣ(πχ. φίλη που είχε τραπέζι 20 ατόμων έπρεπε να βρει μονάχα 700€ για να απολάυσει την βραδιά κάπου νορμάλ)!!! Έτσι ξαφνικά προσθέσαν και κάποια τραπέζια στο χώρο του μπαρ, ο οποίος επειδή είναι και κάτω από πατάρι (χωρίς κάποιο ηχείο εκεί) εννοείται ότι δεν φτάνει κανένας καθαρός ήχος από τις 2 κυρίες παρά μόνο η οχλαγογία του χώρου. Και για του λόγου το αληθές, σε παρόμοια σχόλια έχει ήδη η Τσανακλίδου απαντήσει: http://taxamenaepeisodia.wordpress.com/2014/02/21/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%AF%CE%BB%CE%B1/#more-8094 Και επίσης υπάρχει και αυτή η σελίδα στο fb https://www.facebook.com/pages/%CE%91%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%89-%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82/269156693244213 ύστερα από απενεργοποίηση δυνατότητας σχολίου από φίλους της επίσημης σελίδας του μαγαζιού! Αγαπάω τρομερά και ειδικά μία εκ των 2 κυριών. Περνάω υπέροχα όση ώρα είναι στη σκηνή αλλά υπάρχουν τόσα άλλα που με χαλάνε και με εξοργίζουν και φορές-φορές τις παίρνει η μπάλα και αυτές. Και είναι κρίμα τόση μπουζουκίλα που ειλικρινά δεν αντέχεται!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here