Η μοναδική συνάντηση του συνθέτη, σολίστα και ερμηνευτή με τον βετεράνο στιχουργό.
Ο Χρήστος Νικολόπουλος πέρα από σπουδαίος λαϊκός δημιουργός και σολίστας του μπουζουκιού είναι και ατμοσφαιρικός ερμηνευτής.

Διακριτική η τελευταία παρουσία του αλλά χαρακτηριστική και πάντα ουσιαστική,
είτε πρόκειται για γκράντε σουξέ είτε για ιδιαίτερα τραγούδια που εκτιμούν
οι …«ψαγμένοι» ακροατές. Αυτή τη φορά ο Νικολόπουλος σμίγει με έναν ιστορικό,
με τη σημασία της λέξης, στιχουργό, το Θάνο Σοφό.

Ο τελευταίος μαζί με τον Στάθη Τζωρτζόπουλο έχουν γράψει τα λόγια στο «Ζούμε μια ψεύτικη ζωή» που μελοποιεί και ερμηνεύει υποδειγματικά ο Νικολόπουλος.

Ο Σοφός είναι ένας ασύνορος πολυγραφότατος στιχουργός που κινήθηκε με αξιώσεις
σε όλα τα μήκη και πλάτη του τραγουδιού.

Ενδεικτικά: «Ο κόσμος άλλαξε, αλλάξαν οι καιροί», «Άσπρες κορδέλες», «Και η βάρκα γύρισε μόνη», «Σε είδα να κλαδεύεις», «Ένας ουρανός μ’ αστέρια» μέχρι «Εμείς ταιριάζουμε», «Είσαι παντού και πουθενά» αλλά και «Μπαγλαμάδες και μπουζούκια» και «Χάρε φονιά».
Δηλαδή από Βέμπο, Γούναρη, Πολυμέρη, Μαρούδα, Βογιατζή και Χατζοπούλου έως Μαρινέλλα, Μπιθικώτση, Μοσχολιού, Κόκοτα και Πουλόπουλο αλλά και Πόλυ Πάνου,
Μανώλη Αγγελόπουλο, Στράτο Διονυσίου, και, και, και…

Όμως το θέμα μας δεν είναι η πλούσια εργογραφία του Σοφού, για την περιγραφή της
οποία θα χρειαζόμασταν …άπειρες λέξεις, αλλά το «Ζούμε μια ψεύτικη ζωή».
Ένα αφοπλιστικά επίκαιρο τραγούδι για τη ζωή μας που «φυλλοροεί», το οποίο παράλληλα ξετυλίγει με αμεσότητα την τραγικότητα της ανθρώπινης μοίρας.

Ο Νικολόπουλος ντύνει το λόγο ρυθμικά, γλυκόπικρα με «κόντρα» αλλά και ταιριαστά συνάμα ηχοχρώματα υπογραμμίζοντας αρμονικά τα νοήματα και την ατσαλένια ευαισθησία του. Αντίστοιχη και η ωραία ερμηνεία του.

Ευρηματική η αναφορά του ονόματος του Θάνου Σοφού στο πρώτο κουπλέ, που ακόμα και για όσους δεν τον αναγνωρίζουν, ο στίχος λειτουργεί, καθώς θα μπορούσε να είναι …ο φίλος Θάνος, ο σοφός. Ο κολλητός μας με τον οποίο μοιραζόμαστε, με καφέ, κουβέντα και ποτό, μικρές και μεγάλες στιγμές της ζήσης.

Ένα πραγματικά ξεχωριστό τραγούδι που ενώνει δύο θρύλους του τραγουδιού.
Χρήστος Νικολόπουλος και Θάνος Σοφός, με την συνδρομή και του Στάθη Τζωρτζόπουλου,
μας υπενθυμίζουν πως …«Ζούμε μια ψεύτικη ζωή» που όμως όσο κι αν «γονατίζουμε» δε «λυγίζουμε».

Μ’ ένα καφέ και ένα ποτό
Και μ’ ένα φίλο κολλητό
Για τη ζωή μιλάμε.
Μιλάμε για το παρελθόν
Για το παρόν που είναι απών
Και πουθενά δεν πάμε.
Μ’ ένα καφέ κι ένα ποτό
Και με τον Θάνο το Σοφό
Για τη ζωή μιλάμε.

Ζούμε μια ψεύτικη ζωή
Που διαρκώς φυλλοροεί
Χωρίς να μας ρωτάει
Ψάχνουμε εδώ ψάχνουμε εκεί
Η μοίρα μας η τραγική
Αυτή μας κυβερνάει
Ζούμε μια ψεύτικη ζωή
Και η μοίρα μας η τραγική
Αυτή μας κυβερνάει

Όλο περνάει ο καιρός
Και ο αγώνας ο σκληρός
Μας έχει γονατίσει
Κι εμείς ανήμποροι θνητοί
Ρωτάμε πως και το γιατί
Δεν έχουμε λυγίσει
Όλο περνάει ο καιρός
Και ο αγώνας ο σκληρός
Μας έχει γονατίσει

Ζούμε μια ψεύτικη ζωή
Που διαρκώς φυλλοροεί
Χωρίς να μας ρωτάει
Ψάχνουμε εδώ ψάχνουμε εκεί
Η μοίρα μας η τραγική
Αυτή μας κυβερνάει
Ζούμε μια ψεύτικη ζωή
Και η μοίρα μας η τραγική
Αυτή μας κυβερνάει

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here