Γράφει η Γιώτα Πριόνα

Έτος 1670. Ο Μολιέρος συνθέτει ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του, για να διακωμωδήσει τα κακώς κείμενα της εποχής. Ο «Αρχοντοχωριάτης» γράφεται κατά παραγγελία του Λουδοβίκου ΙΔ’ και παρουσιάζεται στην βασιλική αυλή, με την συμμετοχή του ίδιου του Βασιλιά και των αυλικών του. Με τον τρόπο αυτό γεννάται μια κωμωδία – μπαλέτο, όπως θα την χαρακτηρίσει ο Μολιέρος, η οποία έμελλε να αναδείξει το Γαλλικό Θέατρο.

Η ιστορία του κυρίου Ιορδάνη είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους και τρομακτικά επίκαιρη ανά τους αιώνες. Ένας αφελής νεόπλουτος, χωριάτης στην καταγωγή, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να γίνει αριστοκράτης. Παίρνει μαθήματα ξιφασκίας, τραγουδιού, χορού και φιλοσοφίας, προσλαμβάνει στυλίστρια, συναναστρέφεται μόνο με άτομα σε ισχύουσες θέσεις. Η μανία του να αλλάξει ταυτότητα, να ανελιχθεί κοινωνικά και να πετάξει από πάνω του κάθε «στίγμα» της καταγωγής του τον μετατρέπει σε περίγελο, κλασικό θύμα της εκμετάλλευσης τυχοδιωκτών και λοιπών καιροσκόπων. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο ίδιος επιμένει να κάνει την κόρη του, Λουσίλ, μαρκησία, απαγορεύοντας της να παντρευτεί τον  άντρα που αγαπά.

arxontoxoriatis_mpezos_2015_10

Το εγχείρημα να αναβιώσει ο Αρχοντοχωριάτης ανέλαβε φέτος το Θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου. Στους κεντρικούς ρόλους της παράστασης βρίσκεται ο Γιάννης Μπέζος (Ιορδάνης), η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους (Κυρία Ιορδάνη), ο Τάσος Γιαννόπουλος (Δοράντης) και ο Κώστας Φλωκατούλας (Κοβιέλος), δίπλα σε ένα επιτελείο νεαρών ηθοποιών.

Η σπουδαιότητα του έργου, σε συνδυασμό με την προσπάθεια εκμοντερνισμού του για να χωρέσει στα παπούτσια του σήμερα, είναι ίσως ο λόγος που σε ιντριγκάρει να παρακολουθήσεις την παράσταση. Και, αν θέλετε την γνώμη μου, τα κλασικά έργα έχουν πολλές φορές ανάγκη την διασκευαστική ματιά, η οποία θα επιβεβαιώνει την διαχρονικότητα τους ανά τους αιώνες. Παρά ταύτα και για να επιστρέψω στην πρεμιέρα του Αρχοντοχωριάτη, από τα πρώτα κιόλας λεπτά της παράστασης ένιωσα πως η διασκευή του έργου αποτύγχανε να το «εκσυγχρονίσει». Εμπριμέ παντελόνια, υστερικοί καθηγητές, μια τρελή στυλίστρια και ένας ολόκληρος θίασος να τραγουδά και να ελίσσεται στους ρυθμούς του YMCA είναι μερικά από τα στοιχεία της παράστασης που ξεφεύγουν άτσαλα από το πρωτότυπο.

arxontoxoriatis_mpezos_papaxaralampous_2015_10

Έπειτα, αισθάνθηκα πως, κυρίως οι νεαροί ηθοποιοί, φαίνονταν σε τέτοιο βαθμό αγχωμένοι, με αποτέλεσμα να νιώθουν άβολα τόσο οι ίδιοι επί σκηνής, όσο και το κοινό που τους παρακολουθούσε. Είναι σίγουρα αξιέπαινο που ο θίασος αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος του από νέους ηθοποιούς, εκείνοι ωστόσο έμοιαζαν ανέτοιμοι, κάτι που κόστισε στην συνοχή της παράστασης. Στα ίδια περίπου βήματα κινήθηκαν και οι βασικοί πρωταγωνιστές, με μοναδικές εξαιρέσεις τον Τάσο Γιαννόπουλο(Δοράντης) και τον Αλμπέρτο Φάις (Κλεάνθης), σε λίγες, μετρημένες στιγμές.

arxontoxoriatis_papaxaralampous

Φτάνουμε αισίως στον βασικό συντελεστή της παράστασης, τον Γιάννη Μπέζο, μιας και ο ίδιος, εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ανέλαβε την μετάφραση, την διασκευή και την σκηνοθεσία του έργου. Έχοντας προηγηθεί ένας αξιέπαινος «Ήρωας με παντόφλες» τον προηγούμενο χειμώνα στο θέατρο Βρετάνια, ο πήχης είχε εκ των πραγμάτων ανέβει πολύ ψηλά. Άλλωστε, ο ίδιος ο κύριος Μπέζος τόσο στο θέατρο, όσο και στην τηλεόραση, έχει αποδείξει ότι δεν αρκείται σε μετριότητες. Παρ’ όλα αυτά η συγκεκριμένη παράσταση απείχε πολύ από παλιότερες δουλειές του. Όσο κι αν ορισμένες γνωστές και οικείες στο κοινό αντιδράσεις του, παράλληλα με μερικές έξυπνες ατάκες, προκάλεσαν το γέλιο, το μεγαλύτερο μέρος της ερμηνείας του δεν θύμιζε σε τίποτα την δυναμική με την οποία έντυνε παλιότερες παραστάσεις και ρόλους.

arxontoxoriatis_mpezos_giannopoulos_2015_10

Οι απαιτήσεις του κοινού από την τέχνη και τους ανθρώπους της είναι τεράστιες. Ιδίως σε εποχές όπως αυτή. Δεν είναι πάντοτε εφικτός, ούτε και πάντοτε αναγκαίος ο εκμοντερνισμός. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ένα έργο με στοιχεία γνώριμα στην πραγματικότητα που μας περιβάλλει, όπως η απληστία, η ματαιοδοξία, η μεγαλομανία, το ψέμα και ο ναρκισσισμός . Δεν χρειάζονται φαντεζί σκηνικά και υπερβολές για να εξηγήσεις στο κοινό πως, στη ζωή του που κατήντησε φενάκη, η αλήθεια βρίσκεται στην ψυχή, όχι στην τσέπη.

Τους ρόλους ερμηνεύουν:
Γιάννης Μπέζος   – κύριος Ιορδάνης
Άννα- Μαρία Παπαχαραλάμπους    – κυρία Ιορδάνη
Τάσος Γιαννόπουλος   – Δοράντης
Κώστας Φλωκατούλας  – Κοβιέλος
Δημήτρης Κανέλλος   – Δάσκαλος Φιλοσοφίας
Αλμπέρτο Φάις  – Κλεάνθης
Δημήτρης Λιόλιος – Δάσκαλος μουσικής
Αμαλία Νίνου  – Λουσίλ
Θανάσης Ισιδώρου  – Δάσκαλος χορού
Ντένια Στασινοπούλου  – Δοριμένη
Ελένη Τσιμπρικίδου   – Νικολέτα
Φιλιώ Φωτιάδη  – Στυλίστρια

*** Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση γραπτού υλικού χωρίς την άδεια του Music Corner…

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here