Θέλει λίγη ψυχή και αρκετό φιλότιμο για να φωνάξεις δυνατά «Παλιόκαιρε, θα νικήσω» αυτές τις μέρες.

Η Κλέλια Ρένεση και ο Λεωνίδας Μπαλάφας μας συστήνουν ένα τραγούδι που φτιάχτηκε μέσα από το πηγάδι των ευχών τους. Για μια νίκη ενάντια σε ό,τι μας κατατρώει, μας μηδενίζει, μας εξουθενώνει. Για μια νίκη που εξαρτάται απ’ τον καθέναν μας ξεχωριστά κι απ’ όλους μαζί, μονιασμένους, σαν μια γροθιά.

Στο μουσικό αυτό ταξίδι συνοδοιπόρος είναι ο Αργεντίνος Lucky Salvadori, που με τη σειρά του έδωσε τη λατινοαμερικάνικη χροιά στην παρέα. Στο βιντεοκλίπ συνοδοιπόρος είναι ο Αριστοτέλης Παπακωνσταντίνου, που με δυναμικό και ευαίσθητο τρόπο κατέγραψε τον Κωνσταντίνο Πολυχρονόπουλο και τον Άλλο Άνθρωπο στα συσσίτια αστέγων, αλλά και τους μικρούς μας φίλους σε εξοχικές μουσικές περιπέτειες.

«Ένα τραγούδι για τον παλιόκαιρο μέσα μας, έξω μας, γύρω μας. Ένα παράπονο μιας αστικής μοναξιάς και αδιαφορίας ως προς τον συνάνθρωπο και τον ίδιο μας τον εαυτό. Ένα εισιτήριο για την ξαστεριά, για ένα ηλιοστάλαχτο όνειρο.
Παλιόκαιρε, θα νικήσουμε ο καθένας τα δικά του σκοτάδια κι όλοι μαζί ενωμένοι την καταιγίδα της απάθειας και της αδιαφορίας.
Σας ευχόμαστε καλή ακρόαση και να βρεθούμε κάτω από τον φωτεινό ήλιο!»
Κλέλια – Λεωνίδας

Μουσική: Λεωνίδας Μπαλάφας – Lucky Salvadori
Στίχοι: Κλέλια Ρένεση
Ενορχήστρωση: Λεωνίδας Μπαλάφας – Νίκος Ρέτσος

Τραγούδι: Κλέλια Ρένεση
Φωνητικά: Λεωνίδας Μπαλάφας
Κιθάρες: Λεωνίδας Μπαλάφας – Lucky Salvadori
Μπάσο: Λεωνίδας Μπαλάφας
Πλήκτρα: Νίκος Ρέτσος – Λεωνίδας Μπαλάφας
Κρουστά: Νίκος Ρέτσος

Σκηνοθεσία music video: Αριστοτέλης Παπακωνσταντίνου

Στην πόλη έπεσε νωρίς
το πιο βαθύ σκοτάδι
Τριγύρω νύχτωσε παντού
μα πουθενά το βράδυ
Βγαίνω να πάρω μια δροσιά
μα φλόγα με φυσάει
Μυρίζω πόσα όνειρα
κάηκαν σ’ ένα βράδυ

Παλιόκαιρε, θα νικήσω
τον κάβο θα λύσω
θα σε χαιρετήσω
Θα βγω έξω στην προκυμαία
θα γίνω σημαία
στον κόντρα αέρα
Βήμα το βήμα εγώ θα ’ρθω
κι ας μη σου αρέσει
ακόμα υπάρχω
Παλιόκαιρε, έχε τον νου σου
ξέρω τους δικούς σου
τους πιο κολλητούς σου

Οι φίλοι μου όλοι συνεπείς
στης κούρσας το ποτάμι
Ανάμεσα σε τρεις δουλειές
στριμώχνουνε το χάδι
Τρέχουν να θρέψουν τα παιδιά
που μόνα μεγαλώνουν
Στη βόλτα μίας Κυριακής
κουπόνι εξαργυρώνουν

Παλιόκαιρε, θα νικήσω
τον κάβο θα λύσω
θα σε χαιρετήσω
Θα βγω έξω στην προκυμαία
θα γίνω σημαία
στον κόντρα αέρα
Βήμα το βήμα εγώ θα ’ρθω
κι ας μη σου αρέσει
ακόμα υπάρχω
Παλιόκαιρε, έχε τον νου σου
ξέρω τους δικούς σου
τους πιο κολλητούς σου

Στον δρόμο μάτια σφραγιστά
μην τύχει και κοιτάξεις
έναν απλό περαστικό
και δεις πόσο του μοιάζεις
Και καταλάβεις τον αφρό
που όλοι κολυμπάμε
Μέσα στην κατσαρόλα μας
Τα χρόνια μας περνάμε

Παλιόκαιρε, θα νικήσω
τον κάβο θα λύσω
θα σε χαιρετήσω
Θα βγω έξω στην προκυμαία
θα γίνω σημαία
στον κόντρα αέρα
Βήμα το βήμα εγώ θα ’ρθω
κι ας μη σου αρέσει
ακόμα υπάρχω
Παλιόκαιρε, έχε τον νου σου
ξέρω τους δικούς σου
τους πιο κολλητούς σου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here