Η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Παρασκευάς Καρασούλος, η απρόβλεπτη συνάντησή τους, φέτος στο Αθηναϊκό Καφεθέατρο, οδήγησε την παράσταση «Ανάσα μου κι αέρα» – ένα μουσικό ανθολόγιο της στιχουργικής τους κατάθεσης στην ελληνική δισκογραφία- σε συνεχόμενες παρατάσεις από το Δεκέμβριο έως το Πάσχα.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού, δύο σημαντικοί στιχουργοί ένωσαν τους κόσμους τους, αναγνωρίζοντας την πολυτιμότητα του «Μαζί». Διάλεξαν για την παράσταση που επιμελήθηκαν και συνυπέγραψαν, τις φωνές τριών εξαιρετικών νέων ερμηνευτών: του Απόστολου Κίτσου, του Παναγιώτη Λάμπουρα και του Θοδωρή Νικολάου, οι οποίοι και υπηρέτησαν επάξια αυτό τον διάλογο των στίχων, των εικόνων, των τραγουδιών των δύο δημιουργών.

Η Μικρή Άρκτος πιστεύοντας πως αυτή η τόσο επιτυχημένη συνάντηση, όφειλε αυτονόητα να αποτυπωθεί στο χρόνο, όχι μόνο γιατί το ζητούσαν επίμονα οι φίλοι που την απόλαυσαν ζωντανά, όχι μόνο για όσους δεν κατάφεραν να βρίσκονται εκεί, αλλά κυρίως γιατί το καλλιτεχνικό της αποτέλεσμα είχε και έχει διαχρονική σημασία και σημαντικότητα, προχώρησε στην ηχογράφηση της παράστασης και πρόκειται σύντομα να την κυκλοφορήσει σε cd.

Ως πρόγευση της έκδοσης, παρουσιάζουμε σήμερα τα τραγούδια «Μωρό» (στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, μουσική: Νίκος Αντύπας) και «Τον εαυτό του παιδί» (στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος, μουσική: Μάριος Φραγκούλης), στον διάλογο που επιχείρησαν οι δύο στιχουργοί να τα «δουν» από κοινού, μέσα από τις φωνές των τριών νέων ερμηνευτών. Ο Απόστολος Κίτσος, ο Παναγιώτης Λάμπουρας και ο Θοδωρής Νικολάου, φωτίζουν με τις ερμηνείες τους το ενιαίο σώμα πια των δύο τραγουδιών, και δίνουν μια άλλη διάσταση στη συνομιλία των δύο δημιουργών.

Την ενορχήστρωση των τραγουδιών έχει επιμεληθεί ο Χρίστος Θεοδώρου.

Μωρό
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου | Μουσική: Νίκος Αντύπας

Ένα μωρό, μωρό παιδί, χρόνια
έχει κρυφτεί στο σώμα μου
τρώει μπογιές, καρδιές, φωτιές, χιόνια
και την κολόνια μου

Μέρα νύχτα κλαίει, «δε με θες» μου λέει
τρέχει στην μπανιέρα γυμνό
λούζει τα μαλλιά μου, πλένει τα φιλιά μου,
βγάζει απ’ την ψυχή μου καπνό

Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κλειδιά απ’ το σπίτι μου
κάνει ζημιές, βρωμιές, χαρές, ψώνια
κάτω απ’ τη μύτη μου

Χρόνια μ’ αρρωσταίνει, χρόνια μου γελά
μου ‘χες πει «θα ζούμε καλά»
μούρη μου σπασμένη, ρούχα μου απαλά,
σου ‘χα πει «θα ζούμε καλά»

Ένα μωρό, μωρό παιδί, φως μου…
για να με δεις το χτένισα
κι αν μ’ αγαπάς καιρό, καιρό δώσ’ μου,
δώρο στο γέννησα

Χρόνια ερωτευμένο, παραμυθιασμένο
μ’ ένα μυαλουδάκι γερό,
που όταν λέει πεθαίνω, τρέχω του μαθαίνω
τι θα πει μωρό μου, «Μπορώ»

————————————-

Τον εαυτό του παιδί
Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος | Μουσική: Μάριος Φραγκούλης

Τον εαυτό του παιδί απ’ το χέρι κρατάει
στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει
θα περάσουν ξανά απ’ της μνήμης τα σπίτια
από θάλασσες άδειες, απ’ του φόβου τα δίχτυα

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε
σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες
και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί απ’ τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο
να ’χει ο δρόμος μου φως
κι η σιωπή μου έναν φίλο

Τον εαυτό του παιδί απ’ το χέρι θα πιάσει
σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει
σ’ έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here