Έπειτα από οκτώ χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία, η πολυσχιδής βιολονίστα, συνθέτης και τραγουδοποιός Nefeli Walking Undercover επιστρέφει δυναμικά, με το νέο της τραγούδι Γήπεδα σε συνεργασία με τον Φοίβο Δεληβοριά. Οι δύο καλλιτέχνες ενώνουν τις φωνές τους σε ένα κομμάτι που μιλάει για την αγάπη για τη μπάλα και το σκοτάδι της οπαδικής βίας.
Τα “Γήπεδα” είναι μια τρυφερή ωδή στο ποδόσφαιρο, αιχμαλωτίζοντας την ενότητα των φιλάθλων αλλά και τις συνέπειες του φανατισμού. Το τραγούδι παίρνει μορφή μέσα από ένα χειροποίητο, κινούμενο κολάζ, φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από την Nefeli Walking Undercover με χρήση φιλμ φωτογραφιών από όλη την Ελλάδα, ασπρόμαυρων σκίτσων αλλά και τη συμμετοχή εκφράσεων φιλικών προσώπων.
Το τραγούδι είναι αποτέλεσμα της μεγάλης αγάπης που τρέφει η ίδια η τραγουδοποιός για το ποδόσφαιρο, τις απαράμιλλες συγκινήσεις και εξάρσεις που πυροδοτεί, το δέσιμο που χτίζει με τους ανθρώπους και την ασύγκριτη αίσθηση ελευθερίας που προσφέρει η ανοιχτωσιά των μεγάλων γηπέδων και των μικρών αυτοσχέδιων παιχνιδιών που γεννιούνται σε αλάνες και χωράφια. Είναι ακόμα μια αναφορά σε όσους χάθηκαν από βίαια επεισόδια και μια κραυγή αγωνίας να προστατευτεί το άθλημα από το σκοτάδι.
Το single προλογίζει το επερχόμενο άλμπουμ της Nefeli Walking Undercover, που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα. Το άλμπουμ είναι ένα προϊόν μουσικής αφήγησης γεμάτο γήινα έγχορδα, λαμπερά πνευστά, δυναμικά τύμπανα, αιθέρια ηλεκτρονικά και πρωτοποριακά, διαχρονικά ηχοχρώματα που προέκυψαν από τη συνεργασία της Nefeli Walking Undercover με τους παραγωγούς Σέργιο Βούδρη και Σταύρο Γεωργιόπουλο. Μετά από μια αξιόλογη πορεία με πολλά άλμπουμ και συνεργασίες, η Nefeli Walking Undercover επιστρέφει την κατάλληλη στιγμή για να ανατροφοδοτήσει τον δεσμό με το κοινό της.
Η λίμνη των κύκνων κι ο Καρυοθραύστης
κι ο Forlan στα γαλάζια
παραμονή θερινής εξεταστικής
το θλιμμένο ’10 που έφυγε ο Χρήστος
Όλοι τους πλεγμένοι σε χορογραφίες
σε αχανείς εκτάσεις γεμάτες ουρανό
με φιλαρμονικές και χορωδίες στις κερκίδες
και τις καρδιές μας σε unison
Απ’ τις προβλήτες του Liverpool
και τον Rodolfo Walsh το ’60
φανέλες ποτισμένες με υπόκωφες κραυγές θαμμένων λαών
αγκιστρωμένες αιώνια σε ανέγνωρους ώμους
Μας τραγουδούν
ύμνους, συνθήματα
κι αναρριγούμε
στα καθίσματα
κι έπειτα λίγο σιωπή
γι’ αυτό το διάβημα
μέχρι να εκτοξευτεί
το στάδιο στο διάστημα
Κι εμείς σε μπαλκόνια και πλατείες
λιγότερο μόνοι, λιγότερο θνητοί
γοητευμένοι από στρατηγικές και τη φωτογραφία
ξεμυαλισμένοι σε μια άψογη στιγμή
σκουπίζουμε αμήχανα λίγη χυμένη μπύρα
αγκαλιαζόμαστε, βουρκώνουμε, μέτριοι, θεϊκοί
κι έπειτα πίσω στις ζωές μας
ξεχνώντας γι’ άλλη μια φορά
να πούμε για τα νεκρά παιδιά