Η Γεωργία Νταγάκη και τα αγόρια της έσπασαν κάθε ταμπέλα και μας έδειξαν ότι ο Ζαμπέτας μπορεί να είναι μπλουζ και η Κρήτη ροκ!

Γράφει η Γεωργία Ζαχαριάδη
Φωτογραφίες: Ματίνα Φουντούλη

Μια κρητική λύρα, μια βαθειά γήινη φωνή και μια εκρηκτική παρουσία είναι αυτά που συνθέτουν την τραγουδοποιό Γεωργία Νταγάκη, ένας συνδυασμός ασυνήθιστος που σίγουρα δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. H αντισυμβατική λυράρισσα, όπως την έχουν αποκαλέσει, λίγο πριν ξαναφύγει για περιοδεία στο εξωτερικό, επέστρεψε στην Αθήνα και στη μουσική σκηνή Σφίγγα και φυσικά ήμασταν εκεί.


Η βραδιά ξεκίνησε με τους μουσικούς να ανεβαίνουν στη σκηνή, να παίρνουν θέση και με την πρώτη συγχορδία να μας προετοιμάζουν για αυτό που πρόκειται να ακούσουμε. Πάνω στο ηλεκτρισμένο μουσικό χαλί που έστρωσαν, ακούμε χωρίς να βλέπουμε ακόμα, τη Γεωργία Νταγάκη να απαγγέλει με κοφτερό τρόπο κάποια λόγια.  Στη συνέχεια ανεβαίνει στην σκηνή και μας χαρίζει το πρώτο τραγούδι της βραδιάς τον “Φόβο” , ένα απο τα πιο ατμοσφαιρικά της κομμάτια. Μετά από αυτή τη δυναμική είσοδο, καλησπερίζει το κοινό, παίρνει την λύρα της και μας θυμίζει ότι οι λέξεις πρέπει να λέγονται γιατί αν δεν λέγονται …ανατινάζονται και με μια ροκ διασκευή του δικού της “Θ’ανατιναχτούμε”, εκτοξεύει τη διάθεση του κοινού στα ύψη. Από το δεύτερο κιόλας τραγούδι είμαι σίγουρη ότι η  βραδιά θα έχει πολύ ενδιαφέρον και πριν προλάβω να τελειώσω τη σκέψη μου, ο Λούκας Καρατζάς με ένα καταπληκτικό σόλο στα ντραμς δίνει τη σκυτάλη στον ακκορντεονίστα Νίκο Σταδιάτη που μας μπάζει στην εκρηκτική διασκευή του “Μιλώ για σένα”. Η Γεωργία αφήνει την λύρα πιάνει το ντέφι και ερμηνεύει με τον δικό της μοναδικό τρόπο.


Ακολούθησε μια σειρά απο διασκευές γνωστών ελληνικών τραγουδιών, απο τη “Δίψα” του Πορτοκάλογλου μέχρι το “Αγγελος εξάγγελος” και το “Βάλε μου να πιώ”. Οι γρήγορες εναλλαγές μεταξύ των τραγουδιών και ο τρόπος που το ένα κομμάτι μπλεκόταν με το άλλο, φανέρωνε την καλή επικοινωνία και το δέσιμο μεταξύ των μουσικών οι οποίοι κατάφεραν να δημιουργήσουν τη δική τους ταυτότητα, έναν ήχο με παραδοσιακό χρώμα αλλά και ένα ροκ στοιχείο που σε συνδυασμό με τη γεμάτη πάθος παρουσία της νεαρής ερμηνεύτριας, σε απογειώνει. Το εκρηκτικό αυτό medley τελειώνει με τη Γεωργία Νταγάκη να δίνει ρέστα με τη λύρα της και να καταχειροκροτείται απο το κοινό.

Όμορφη έκπληξη, όταν ο ακορντεονίστας Νίκος Σταδιάτης ερμήνευσε την “ουρά του αλόγου”, δίνοντας στο κομμάτι άλλο χαρακτήρα, τόσο φωνητικά όσο και μουσικά, καθώς τη θέση της λύρας πήρε το ακκορντεόν.


Η βραδιά δεν άργησε να πάρει χρώμα Κρήτης, με τη Νταγάκη να μας ξεσηκώνει με την “Τίγρη” και το “Όσο βαρούν τα σίδερα”, ενώ μας ξάφνιασε παίζοντας με τη λύρα το soundtrack του πολύ γνωστού “Requiem for a dream” που με μαεστρία ένωσε με το τραγούδι “Πετροπέρδικα” από την προσωπική της δισκογραφία.


Μια από τις πιο όμορφες στιγμές, ήταν όταν η Γεωργία κατέβηκε απο τη σκηνή και με τη συνοδεία μόνο του ακορντεόν τραγούδησε μαζί με το κοινό το “Πάρε με”. Στο τέλος συγκινημένη μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον Βασίλη Παπακωσνταντίνου που ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που πίστεψαν σε αυτήν. Συνέχισε με το “αυτή η νύχτα μένει” του Σταμάτη Κραουνάκη, το οποίο ερμήνευσε τόσο αισθαντικά, βουτώντας βαθιά μέσα της για να ξεθάψει τον κάθε στίχο, χωρίς όμως να χάνει την επικοινώνια της με το κοινό σε αυτή την διαδικασία.


Κι όπως μας είχε συνεπάρει, ανεβαίνει με γρήγορες κινήσεις ξανά στη σκηνή και με εξωστρέφια και κέφι ερμηνεύει “Τα χαρτινα” και το “Βενζιναδικο”, ανεβάζοντας πάλι την διάθεση, για να καταλήξει σε μια διασκευή του “Πεντοζάλη” με τη λύρα της να συνομιλεί με το ακορντεόν, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι εκτός από ερμηνεύτρια είναι και μια βιρτουόζα λυράρισσα.

Όπως ήταν φυσικό η βραδιά δεν έκλεισε εύκολα καθώς όταν μας καληνύχτισε το κοινό δεν την άφησε να φύγει και αυτή δεν απογοήτευσε κανέναν επιστρέφοντας στην σκηνή για να ερμηνεύσει ότι της ζητήθηκε κλείνοντας με το  “Δεν λέει η καρδιά να μάθει”, το σουξέ της όπως το αποκάλεσε αστειευόμενη.


Ένα άρτιο, καλοδουλεμένο πρόγραμμα, με αισθητική και ταυτότητα που σε κάνει να δεις τη μουσική μέσα από ένα νεό πρίσμα χωρίς στεγανά και περιορισμούς. Η Γεωργία και τα αγόρια της έσπασαν κάθε ταμπέλα και μας έδειξαν ότι ο Ζαμπέτας μπορεί να είναι μπλουζ και η Κρήτη ροκ, προσφέροντας ένα θέαμα που σίγουρα θες να ξαναδείς!


*** Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή οπτικού, χωρίς την άδεια του Music Corner…

Κανένα Σχόλιο

Αφήστε απάντηση