«Με δυο ρολόγια» σ’ ένα φθινοπωρινό ταξίδι…

Γράφει ο Γιάννης Τσούμαλης
Φωτογραφίες: Μάριος Γκούβας

Είναι κάτι βραδιές που δε χωράνε σε κλειστούς χώρους. Θέλουν ένα προαύλιο μιας νησιώτικης εκκλησίας, μια χωματένια αλάνα, τη πλατεία του χωριού που πήγαινες καλοκαίρια, θέλουν άπλα για χορό και καλοκαιρινό αεράκι να ανατριχιάζει το δέρμα καθώς ακούς τους μουσικούς. Κι όταν οι βραδιές αυτές κλείνονται στους τοίχους του χειμώνα ίσως να χάνουν από σκηνικό, αλλά σε ταξιδεύουν σε εκείνα τα ιδανικά μέρη. Έτσι και το βράδυ της Παρασκευής, ο Παντελής Θαλασσινός με τους εξαιρετικούς του μουσικούς (Πέτρος Βαρθακούρης: κιθάρες ακουστικές / κοντραμπάσο, Σωτήρης Μαργώνης: βιολί,  Λευτέρης Χαβουτσάς: κλασική κιθάρα, Φίλιππος Λευκαδίτης: κρουστά και ηχολήπτης ο Γιώργος Καρυώτης) κατάφεραν να φέρουν τη δική τους εποχή σ’ ένα φθινοπωρινό σκηνικό στον Ιανό. Παρουσίασαν στο πρώτο μέρος αρχικά κάποια τραγούδια από το νέο δίσκο «Με δυο ρολόγια» και ύστερα τραγούδια από τον προηγούμενο δίσκο του «Να ‘ταν ο πόλεμος χορός».

thalassinos_live_2016_11_001
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση και οφείλω να καταγράψω είναι το εξής : παρ’ όλο που τα πρώτα τραγούδια ήταν άγνωστα -λόγω νεότητας- στο κοινό, κανείς δε μιλούσε στο διπλανό του, όλοι άκουγαν προσεχτικά τον τραγουδοποιό και προσπαθούσαν αφημένοι να τα σιγοτραγουδήσουν. Και πώς να μη συγκινηθείς όταν ακούς τις υπέροχες εικόνες του «Με δυο πατρίδες», τη περίεργη αθωότητα της αγάπης  του «Μίκρυνε ο κόσμος», το συρτό που σου λέει «Έλα να κάνουμε γιορτή», το μαγικό διάλογο του πονεμένου με το «Αηδόνι» ολονυχτίς, όταν ακούς για τον «Προσκυνητή στο χώμα» που «δεν απαρνήθηκε τ’ αστέρι του βοριά», για τη τραγική αλήθεια του «τι ξέρω εγώ από ξενιτιά», που έκανε τραγούδι τις «έρημες αλάνες», τη «Λαμπρή χωρίς Χριστός ανέστη», τη γειτονιά που δε μυρίζει πια «βασιλικό κι ασβέστη»; Όταν η ανθρώπινη ουσία γίνεται τραγούδι, σωπαίνουν οι φλυαρίες τις επιφάνειας και στέκεις συγκινημένος από τη λαμπράδα της ανθρώπινης ομορφιάς. Ο καλλιτέχνης σε χαλεπούς καιρούς οφείλει, όχι μονάχα, να περιγράφει τη τραγική μας μοίρα, αλλά και να μας θυμίσει από τι είμαστε φτιαγμένοι. Κι αυτό κάνει για άλλη μια φορά ο Παντελής Θαλασσινός με τους στιχουργούς που έγραψαν γι’ αυτόν.

thalassinos_live_2016_11_015

Κι από τις «έρημες αλάνες» ακούστηκαν παιδικές φωνές να τρέχουν μ΄ ένα «Πατίνι», να γίνονται «αιχμάλωτοι και σκλάβοι», να κάνουν «το πόλεμο χορό», να παίζουν «πεντόβολα» και «κουτσό», να γελάνε με τη «τυφλόμυγα» της αισθαντικής ερμηνείας της Νανάς Μπινοπούλου. Ήμασταν όλοι εμείς που με τους στίχους του Φασουλά και τις μελωδίες του Θαλασσινού πιάσαμε το χέρι του μέσα παιδιού, που πάντα ξέρει που θα σε πάει. Για τον προαναφερθέντα λόγο και ο δίσκος αυτός αποτελεί στολίδι του ελληνικού πενταγράμμου.


Κι ύστερα το νταούλι του «Φονικού» σε λόγια Κ. Φασουλά μας έβαλε  στους μήνες από το «Καλαντάρι». Το κοινό ήδη είχε αφεθεί στη ζεστασιά των τραγουδιών κι έτσι με το πιο ερωτικό «Εισιτήριο στη τσέπη μας» φύγαμε για Σέριφο «με το πιο μικρό βαρκάκι» κι «ανάθεμά σε» «με τα σμυρνέικα τραγούδια» παρηγορηθήκαμε και με «ελπίδα» στον «δικό μας θεό» κινήσαμε με «καράβια χιώτικα» και με το «πατέρα μας» στα πιο μεγάλα μας κύματα.

thalassinos_live_2016_11_013

Σε ήχους νησιώτικους, με το κοινό να έχει ξεσηκωθεί ο Θαλασσινός μας είπε «καληνύχτα», κάτι που φυσικά δεν έκανε το πρόγραμμα να τελειώσει, γιατί ο κόσμος ήθελε «όλο από την αρχή» το πρόγραμμα. «Ποιο θέλετε;» ρώτησε κι οι απαντήσεις έπεσαν βροχή. Μέσα μου ήθελα πολύ εκείνο «του φεγγαριού» κι όταν το επέλεξε ένιωσα πως η βραδιά έκλεινε με τον καλύτερο τρόπο. Για το τέλος μας κράτησε το «όταν στο θεό μιλώ» και προκαλώντας τη τελευταία ευχάριστη έκπληξη της νύχτας έκλεισε με Τάσο Λειβαδίτη σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη, το αφιέρωσε στη Σοφικίτου-Παναγούλη και μας «Άνοιξε τη πόρτα το βράδυ».

Μια εξαιρετική βραδιά που είχε όλο το φάσμα των συναισθημάτων. Νοσταλγία, συγκίνηση, κέφι, γέλιο, δάκρυ, προβληματισμό, όνειρα κι όνειρα μα προ πάντων «Δυο ρολόγια» που μας «ταξίδεψαν μέσα στο καιρό».


*** Απαγορεύεται αυστηρά η αναδημοσίευση υλικού γραπτού ή οπτικού, χωρίς την άδεια του Music Corner…

Κανένα Σχόλιο

Αφήστε απάντηση