ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Δισκογραφική Εταιρεία : Εξώστης – Inner Ear (7/2011)

«Σε μια πόλη δίχως μέλλον, είναι το μέλλον που κλαίει»

O The Boy, ένα χρόνο μετά το «Κουστουμάκι», επιστρέφει με μια διχοτομημένη κυκλοφορία στο label του Εξώστη. Μέσα σε ένα σακουλάκι θα βρείτε ως αποδεικτικά στοιχεία, το νέο του cd με τίτλο «Ηλιοθεραπεία» και το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Μαύρο Αίμα».

Το cd «Ηλιοθεραπεία» ηχογραφήθηκε τον χειμώνα του 2011 στα Soundflakes Studios από τον callmelazy. Διαρκεί 72 λεπτά και περιέχει 15 τραγούδια, όλα σε μουσική και στίχους του The Boy. Μια εικόνα από την Ηλιοθεραπεία :

«Χιονίζει στην Ακρόπολη. Στάχτες από καμένη σάρκα.
Οι δρόμοι κυβερνούνται από τα αδέσποτα σκυλιά.
Η βουλή έγινε απλά ουλή. Το αίμα που πηγάζει από αυτή
δροσίζει τους ποντικούς στους υπονόμους του Συντάγματος.
Και οι άνθρωποι στις ασφαλείς ταράτσες των ξενοδοχείων
κάνουν ηλιοθεραπεία μέχρι θανάτου.»

Το μυθιστόρημα 108 σελίδων, «Μαύρο Αίμα», γραφόταν ανά διαστήματα από το 2004 ως σήμερα. Είναι ένα πολιτικό πορνογράφημα και ακολουθεί την προσπάθεια της Σιωπηλής να αλλάξει τον κόσμο. Μια εικόνα από το Μαύρο Αίμα:
Κοίταξε το διαμέρισμα της από τον απέναντι δρόμο. Σκέφτηκε τι μικρό σπίτι για να συμβαίνουν τόσα εκεί. Ότι συνέβαινε στον κόσμο είχε να κάνει με εκείνο το εξαθλιωμένο διαμερισματάκι γωνία Πατησίων και Σολωμού. Έμεινε περήφανη να κοιτάει το παράθυρο του δωματίου της. Κάποιος δίπλα της σταμάτησε και άρχισε να κοιτάει προς την ίδια κατεύθυνση. Κοιτούσαν και οι δύο τώρα. Σαν να περίμεναν κάτι να βγει είτε από το παράθυρο είτε από μέσα τους. “Ναι”, είπε. “Η Σιωπηλή Ζαχαριά είναι το Μαύρο Αίμα”.

Το βιβλίο και το cd είναι δυο όνειρα που τέμνονται. Δυο υγροί εφιάλτες για το μέλλον.

“Αυτή η επανάσταση θα είναι προσωπική”.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ MUSIC CORNER
Γράφει ο Θάνος Λυμπερόπουλος – [email protected]

Συχνά λένε ότι δεν είναι σωστό να κρίνουμε τα πράγματα από το περιτύλιγμα. Προσωπικά, σαν ρηχός τύπος που είμαι, αγαπώ τα περιτυλίγματα… Σε αποτρέπουν απ’ το να απογοητευτείς αμέσως από το περιεχόμενο, διατηρούν το μυστήριο και όταν έχουμε να κάνουμε με γυναίκες, ίσως να είναι και το …σημαντικότερο, κι ας εξανίστανται οι hipsters της Αβραμιώτου και οι δήθεν intellectual της Σκουφά για το αντίθετο!

Αλλά εδώ δε μιλάμε για γυναίκες, έχουμε ένα (The) Boy! Έτσι όταν έπεσε στα χέρια μου αυτός ο δίσκος, o συνειρμός ήρθε αυτόματα στο μυαλό μου. Αυτό που περιείχε η αποστειρωμένη πλαστική σακούλα θα ήταν ή κάποιο φαντεζί στοιχείο μιας σκοτεινής υπόθεσης, που το περιμάζεψε ένα κοφτερό μάτι και θα αποκάλυπτε την αλήθεια ή δείγμα μιας φρικτής μόλυνσης που θα έπρεπε να περιοριστεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, πριν ξεκληρίσει ολόκληρο τον πλανήτη.

Τον θυμάμαι το Βούλγαρη, από την εποχή των “Mary and the boy”, που ενώ χτύπαγε με μανία ένα φτηνό keyboard συνοδεύοντας το ουρλιαχτό «I wonna fuck you like a bunny” τον πήρε και τον σήκωσε το hype και τον έκανε τον επόμενο post avant garde προφήτη! Βέβαια σε αντίθεση με ένα μάτσο κωλόπαιδα, που περιδιαβαίνουν σαν άδικες κατάρες στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις μας με κάτι “πιο mainstream” μετά το «ψαγμένο» παρελθόν τους, ο Boy, μας χαιρέτισε ειρωνικά, κατέβηκε από το πλοίο και πήγε κολυμπώντας …στον βυθό.

Εκεί που βρίσκεται δηλαδή η πραγματική τέχνη …ή απλά ο πάτος!

Έβαλα το δίσκο να παίζει και μια αποστροφή άρχισε να δημιουργείται στο πρόσωπο μου. Η μίξη ήταν μέτρια έως απαράδεκτη, τόσο που νόμιζα ότι το ξαδερφάκι μου είχε κάνει το equalizer γιο-γιο. Στην πορεία κατάλαβα ότι δεν έφταιγε αυτό, απλά η μεσαία περιοχή ήταν πιο busy και από CEO πολυεθνικής και πιο μπουκωμένη και από χοντρό παιδί τα Χριστούγεννα.

Οι ενορχηστρώσεις ήταν μονότονες σε σημείο ψυχαναγκασμού, με τα ντραμς, το πιάνο και την παραμορφωμένη κιθάρα να μην αφήνουν χώρο για κανέναν άλλο, σαν τραμπούκοι σε γαλαρία σχολικού λεωφορείου.

Αποφάσισα να του παραχωρήσω όμως και μια δεύτερη, πιο προσεκτική, ακρόαση με το booklet στο χέρι, κάτι που για ελληνόφωνο άλμπουμ είναι λίγο περίεργο. Πάτησα το play και άφησα κατά μέρους τις περφεξιονιστικές μου μονομανίες.

Έτσι όσο πέρναγε η ώρα βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ στον κόσμο του The boy. Σε έναν κόσμο που δεν είναι πολύ μακριά, κάνα τεταρτάκι με το λεωφορείο το πολύ και μυρίζει ούρα, φτηνό σεξ, καταπατημένες αξιοπρέπειες, και γκρίζα όνειρα.

Τι να πεις για ένα άλμπουμ τόσο προσωπικό; Που μοιάζει να γράφτηκε λες και δεν είχε σκοπό να ακουστεί από κανέναν άλλο; Λες και ο Άσιμος δεν κρεμάστηκε εκείνο το απόγευμα στο σπίτι του, μα διδάχτηκε τις τεχνικές του sequencer στα ‘80s, επαναστάτησε (ξανά) αποτυχημένα στα ‘90s, βίωσε την αυτοκαταστροφή στα ‘00s και επηρεασμένος από όλα αυτά έγινε μηδενιστής, έχασε το χιούμορ του, μα ακόνισε την ειρωνεία του.

Η παραληρηματική εισαγωγή «Κόψε το χέρι» σε προϊδεάζει για αυτό που έρχεται και σου δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν θα είναι easy listening αυτό που ακολουθεί.

Η απαγγελία είναι ειρωνική, σκληρή, φτύνει τις λέξεις σαν πικρό φάρμακο ετοιμοθάνατου ασθενή. Με μια μυρωδιά από ζεϊμπέκικο και από noise, είναι σαν να ακούς τη θλίψη της απώλειας και την κραυγή του ακρωτηριασμού. Στην πορεία τα συναισθήματα κορυφώνονται για να σκάσουν λυτρωτικά στο «Διάλλειμα για ανάκριση». ‘Ίσως η μοναδική χαραμάδα του δίσκου με ένα Vox Continental σαν αυτό που χρησιμοποιούσε ο Manzarek στους Doors, να ζωγραφίζει το πρώτο και τελευταίο μειδίαμα πριν το χτύπημα στον τοίχο του «Σιωπηλή». Ανατριχιαστικό, λες και ο Πόε άφησε το όπιο και άρχισε την ηρωίνη στο ίδιο κελί με τον Μαρκίσιο ντε Σαντ. Αυτή ίσως είναι η μόνη λέξη που μπορεί να το περιγράψει, σαν βιασμός σε κρατικό ψυχιατρείο. Στη γωνία σε περιμένει το σκωπτικά εκδικητικό «Μακρηγορούμε», σπασμένα γυαλιά πάνω στα οποία βάζει να χορέψουν όσοι πληγώνουν και μετά το ξεχνάνε ή το θεωρούν ασήμαντο και ύστερα όλα καλά. «Φασιστάκια θα σας κόψω με ξυράφι το χαμόγελο». Κάπως έτσι πλησιάζει το τέλος με τον «Εθνικό ύμνο», ώρα για αποχώρηση χωρίς αναμονή για χειροκροτήματα, μα με μια σιγουριά ότι ως τώρα έκανε το σωστό.

Για αυτό το άλμπουμ θα μπορούσε κάποιος να πει τα χειρότερα και να έχει δίκιο. Για την μέτρια παραγωγή, για τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και τις λεκτικές ακροβασίες. Για την «μόδα» να εξυμνούμε ό,τι μοιάζει ακαταλαβίστικο και κουλτουριάρικο, για να το παίξουμε έξυπνοι.

Αλλά αν τα βάλουμε όλα στην άκρη, όπως ο Βούλγαρης, και το ακούσουμε μόνο για μας, χωρίς κριτική διάθεση, λες και είναι το ντέμο του ντροπαλού κολλητού που μας εμπιστεύθηκε, μια εξομολόγηση αυστηρή και προσωπική, μπορεί να το γουστάρουμε ή και να το σιχαθούμε, μα σε κάθε περίπτωση θα παραδεχτούμε πως είναι αληθινό.

Δεν είναι ένας δίσκος που μπορείς να τον πάρεις για δώρο και να τον βάλεις κάτω από το δέντρο. Είναι μια σκληρή και βίαιη αποτύπωση της πραγματικότητας την οποία προτιμάμε να κρύβουμε κάτω από το χαλάκι ή στον σκοτεινό ακάλυπτο της πολυκατοικίας μας.

«Κανείς δε διασκέδασε με τη μουσική μου» όπως λέει και ο ίδιος…

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ CD
01. Κόψε το χέρι
02. Δεν πονάει
03. Αίμα
04. Αυτί
05. Κυρία Χ αλήθεια λέω
06. Ξαπλώστρες φέρετρα
07. Κόμπος
08. Διάλειμα για ανάκριση
09.  Σιωπηλή
10. Τι κι αν είναι Σάββατο
11. Παγωμένο
12. Άνθρωπος
13.  Μακρηγορούμε
14. Λευκό σκουπίδι
15. Εθνικός Ύμνος

*** Οι κριτικές δίσκων αποτελούν προσωπικές απόψεις του εκάστοτε συντάκτη που σε καμία περίπτωση δεν είναι απαραίτητο ότι συνάδουν με τις απόψεις και της υπόλοιπης συντακτικής ομάδας του Music Corner

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here